Evvel zaman içinde diye başlar ya masallar,
Çok degil az zamandan evvelsi bir pervane böceği yasarmış bataklıkların birinde,
Mutlu mesut uçarken bu oralarda, bir dert gelip bulmasın mı bu fakiri,
Bir kelebek görmüş gelen baharla, o güne kadar bi tek kendi suretini görmüşmüş, bu bataklığın suyunda,
bi kendini sanırmış en güzel,bi kendini sanırmış uçup kaçan,
'Sen ne güzelsin a canım' demiş. 'Ben gariban kaldım yanında'
Kelebek hain çıkmış. İki günlük ömrünün acısını bundan çıkaracağım diye kandırmış onu.
Hani demiş akşam olunca o uzak ışıkları görürsün ya taa oralarda...
Sihirli o ışıklar, orda kelebek yapıyorlar sen gibileri,
Aldanmış buncağız, düşün taşın biraz da kaşın, pervanecik o uzak ışıklara uçmaya başlamıs en nihayetinde.
Yol uzun mu uzun, bitmez mi bitmez, yaklaştıkça ışığa dili damağı kurumuş, kanatları yanmış kavrulmuş.
Işıklar yalancı, ışıklar sahtekar.
Pıt diye düşüvermiş yere, pıt diye...
Bi su verenim yok mu derken yakışıklı bi prens görmesin mi, görüş o görüş.
'Adın ne?' demiş Prens. 'Emine' demiş Pervane. Adı da mı varmış bunun deme, masal bu yersen.
'Ne eylersin burda a benim canım?' demiş Prens, yazık sana.
'Kelebek olmaya geldim' demiş kız böcek. E demiş görmez misin kendini, kelebeğin ömrü iki gün,
Neyin eksik kelebekten? Sen zaten en güzelsin, sen zaten en şirinsin.
Tutup kaldırmış bunu Prens yerden. ÖZÜNDEN ayrı özünden başka güzel olur mu hiç bi mahluk.
Böyle işte,,, sonu mu? sonunu sorma bana. Sonu yok ki bu masalın.
Hiç bitmemiş bu masal, mutlu mesut hala yaşarlarmış oralarda bi yerlerde...